سال جهش تولید
  • 1399-03-26 22:19
  • كد محتوا:12160
باغ زیار
اصفهان در عصر صفویه رشد و گسترش چشمگیری یافت. شهر اصفهان در این دوره به سرعت به سمت جنوب آن توسعه یافت. شهرسازان عصر صفویه، برای توسعه شهر به طرف جنوب و آن طرف رودخانه زاینده رود محلات جدیدی را طرح ریزی نمودند تا شهر قدیمی به سوی جنوب گسترش یابد. در نتیجه محلات تبریزی ها (عباس آباد) خواجو، جلفا و سعادت آباد به وجود آمد. فرح آباد نیز از آخرین فعالیت های شهرسازی عصر صفویه می باشد که در زمان سلطان حسین آخرین شاه صفوی پدید آمد. با ایجاد این محلات، شهر جدیدی به شهر قدیم متصل گردید. به این ترتیب ساختار فعلی شهر اصفهان را باید یادگار عصر صفویه دانست. البته الگوی صفویه نیز در این امر مهم به دوران قبل از آنان و به خصوص عصر سلاجقه باز می گردد. منطقه فرح آباد در جنوب غربی شهر و در مغرب باغ هزار جریب ایجاد گردید. در آن منطقه وسیع به دستور شاه صفوی سبب شد تا قسمتی از جمعیت در این نقطه از اصفهان سکونت گزینند. از کاخ های فرح آباد هیچ گونه آثاری باقی نمانده است زیرا حملات افاغنه لطمه بزرگی به آن وارد آورد. همچنین چون مصالح ساختمانی آن نیز کم دوام (خشت و گل) بود لذا بر اثر فرسایش به نابودی کشیده شد. فرح آباد دارای دو بخش شاهی و مسکونی عمومی در حال توسعه بود. بدین ترتیب که قسمت مسکونی فرح آباد در شمال و بخش شاهی در جنوب آن قرار داشت. محمد مهدی اصفهانی مؤلف نصف جهان فی تعریف الاصفهان، فرح آباد را شهری مستقل دانسته که به اصفهان متصل بوده و به همین جهت یکی از اماکنه اصفهان محسوب می شود. وی فرح آباد را یکی از سه بخش بزرگ شهری جنوب اصفهان دانسته است. در دو طرف خیابانی که شهر اصفهان را به فرح آباد متصل می کرد، کاخ های رفیع و عمارات زیبایی ساخته شده بود که به درباریان شاعر تعلق داشت. باغ زیار نیز جزئی از منطقه فرح آباد بوده است. در دوره صفویه محله ها در وسط باغات شکل دهی شدند و لذا گسترش شهر در جهت باغات بوده است. نمونه بارز این باغات را می توان باغ هزار جریب، باغ هشت بهشت، باغ سعادت آباد و باغات دیگر نام برد. همچنان که گفته شده اکنون آثاری از فرح آباد و کاخ ها و باغات آن باقی نمانده و فقط نامی از آن برجای مانده است. زمین های آن نیز قسمتی تبدیل به مناطق مسکونی گردیده و بخش بزرگی از آن به بخش نظامی اختصاص یافته است. علت نامگذاری: در فرهنگ اسلامی توجه و عنایت خاصی به قشر کشاورز و کشاورزی وجود دارد. به منظور قدرشناسی و زنده نگه داشتن مقام ارزشمند این قشر عظیم زحمتکش در تولید و مهمتر از آن در استقلال کشور یکی از خیابان های اصلی شهر به نام این عزیزان، زینت بخش گردید. قرار گرفتن این خیابان در محدوده ای که زمین کشاورزی نیز قرار داشته و اداره کشاورزی نیز در این قسمت مستقر بوده با این نامگذاری در ارتباط می باشد. وجه تسمیه : در لغت به معنی دهقان، کشاورز، زراعت کننده می باشد. 1. امام صادق علیه السلام می فرماید: کشاورزان گنج های مردمند، بذر پاکیزه ای را می کارند که خداوند عزوجل خلق کرده است. مقام آنان در روز قیامت از همگان بهتر و قرب و منزلتشان از همه بیشتر ((مبارک)) خوانده می شوند. 2. حد فاصل این خیابان از ابتدای میدان ارتش تا ابتدای قائمیه می باشد. فرهنگ فارسی عمید، ص 830. 2.محمدی ری شهری، محمد: میزان الحکمه، جلد5، ص 2177